Σημειώσεις παραγωγής

Η γνωριμία

Η ιστορία μας ξεκινά κάπου στα 1994 όταν πρωτογνώρισα τον Γιάννη τον Σάκη τον Νίκο και τον μικρό τότε Κωνσταντίνο, όλοι ήταν αθλητές με αναπηρία (ειδικές ανάγκες τις έλεγαν τότε) πολλές φορές λοιπόν είχαμε συνεργαστεί.
Η επαγγελματική μου ιδιότητα στον χώρο των Μ.Μ.Ε. φάνηκε χρήσιμη για την προώθηση θεμάτων αναπηρίας (κοινωνικά και αθλητικά), έτσι δημιουργήθηκε μια φίλια η οποία συνεχίζετε μέχρι σήμερα.

Τον Ιούλιο του 2003 δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Γιάννη Χατζήμπεη ο οποίος μου ανακοίνωσε ότι μαζί με τους Σάκη Κωστάρη , Νίκο Πατεράκη και τον Κωνσταντίνο Φύκα σκόπευαν να πραγματοποιήσουν έναν κολυμβητικό μαραθώνιο, ένα χρόνο ακριβώς πριν την έναρξη των Παραολυμπιακων αγώνων της Αθηνάς.
Δέχτηκα την πρόσκληση- πρόκληση να συμμετέχω σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Αρχικά αφοσιώθηκα στα καθήκοντα του υπεύθυνου τύπου και ενημέρωσης και στις ανάγκες του μέλους της οργανωτικής επιτροπής, κατά την προετοιμασία όμως αποφάσισα να κινηματογραφήσω αυτό το εγχείρημα. Οι λόγοι που με ώθησαν σε αυτή μου την απόφαση πολλοί.
Το σημαντικότερο όλων η καταλληλότητα της στιγμής.
εδώ είχαμε να κάνουμε με αθλητές πολύ καλά προετοιμασμένους, αποφασισμένους να διασχίσουν το αιγαίο και να περάσουν(μέσα από αυτό) και ένα μήνυμα …
Ο μύθος της αναπηρικής δυστυχίας μπορούσε να καταρριφθεί.
Ούτε νικητές της ζωής ούτε άτομα με ειδικές ικανότητες ούτε υπεραθλητές, απλά αθλητές με αναπηρία, θεώρησα ότι είναι η καλύτερη συγκυρία με πολύ καλές προϋποθέσεις και τους κατάλληλους ανθρώπους, υπολόγιζα όμως χωρίς τους “κομιστές”. Τα Μ.Μ.Ε δεν έδειξαν το απαιτούμενο ενδιαφέρον, τα θέματα αυτά δεν “πουλάνε”… αν αυτοί οι αθλητές δεν είχαν πληρωθεί τα οδοιπορικά τους, δεν τους βοηθούσε η πολιτεία αν έβγαιναν στα παράθυρα για να διαμαρτυρηθούν, τότε σίγουρα η εικόνα τους πληρούσε τις προϋποθέσεις για τηλεοπτική προβολή.
ακόμα και αυτοί όμως που έλαβαν το μήνυμα εστίασαν στο έλλειμμα και όχι στο επίτευγμα(όχι όλοι), ερωτήσεις του στιλ μα πως κολυμπάτε με ένα χέρι ή θα διασχίσετε το Αιγαίο με την ψυχή σας ,δημιούργησε σε όλους εμάς που συμμετείχαμε προβληματισμό αλλά και πολλά γέλια. Έτσι λοιπόν μαζί με δυο ψυχωμένους οπερατέρ τον Νίκο Koνιτσιώτη και τον Νίκο Παναγόπουλο ακολουθήσαμε την αποστολή και κάτω από δύσκολες συνθήκες για κινηματογράφηση (φαντασθείτε για κολύμπι) φτάσαμε μετά από πέντε κοπιαστικές αλλά όμορφες ημέρες μέχρι την ολοκλήρωση του εγχειρήματος στην Μήλο. Στην επιστροφή συνειδητοποιήσαμε το ντοκουμέντο που είχαμε στα χέρια μας και αποφασίσαμε να το πάμε πιο μακριά…
Ακολουθήσαμε λοιπόν τους αθλητές που συμμετείχαν στο εγχείρημα από εκείνη την στιγμή ( Σεπτέμβριος 2003) μέχρι την τελετή της λήξης των παραολυμπιακων αγώνων (Σεπτέμβριος 2004), και μέσα από την κάμερα-αλήθεια αποθανατίσαμε ένα “τεκμήριο” .χρειάστηκαν τριανταπέντε(35) ημέρες γυρισμάτων ,πολλές συναντήσεις με τους αθλητές αρκετές υποβρύχιες λήψεις, μερικά χιλιόμετρα κολύμπι μαζί τους , καταγράψαμε την επίπονη προετοιμασία τους(την ώρα που διεξάγονταν οι ολυμπιακοί) ,χτυποκαρδίσαμε την ώρα της μεγάλης τους στιγμής.

Όσο για το αποτέλεσμα σας καλούμε στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης τον Μάρτιο του 2005 όπου τα Αιγαίου Κύματα θα κάνουν την επίσημη πρώτη προβολή τους.

Αντώνης Ρελλας